Puszcza Białowieska stanowi największy pierwotny obszar leśny w Polsce. Sława tej pradawnej puszczy przekracza nie tylko granice Polski, ale i kontynentu. Zachowały się tu prawdziwe mateczniki – wykroty z powalonymi pniami drzew, porośnięte kolorowymi grzybami, zielonym całunem mchów i porostów. Pozorną ciszę ostępów zakłóca gwar ptaków, chrząkanie dzików o głos króla kniei – żubra.

Rozciąga się tu pierwotny krajobraz leśny – naturalny, niemal nie tknięty ręką człowieka. Na równinach i ledwie zauważalnych łagodnych wzgórzach rośnie zwarty, gęsty las, poprzecinany przez bagna z torfowiskami i liczne rzeczki. Powalone drzewa, ze względu na dużą wilgotność, porasta mech i grzyby, a wykroty są miejscem schronienia dla wielu zwierząt.

puszcza bialowieska 2

Naturalność tutejszych lasów przejawia się m.in. w rozbudowanej, wielopiętrowej strukturze. W gradach, które zajmują największe powierzchnie puszczy, najwyżej wznoszą się korony świerków. Poniżej znajdują się rozłożyste korony dębów, lip, klonów i często także młodych świerków. Pod nimi królują graby i młode okazy innych gatunków. Mimo mroku, gdyż gęste górne partie nie dopuszczają do podłoża promieni słonecznych, w wyścielającym dno runie i podszyciu rośnie około stu czterdziestu gatunków krzewów, m.in. kruszyna.

Florę dna lasu reprezentuje ponad 630 gatunków roślin naczyniowych i przeszło 2,5 tysiąca gatunków roślin niższych (w tym więcej niż 2 tysiące grzybów).

Wśród drzew można wyróżnić ponad 25 gatunków, z których najbardziej okazałymi są 300-letnie dęby i lipy. Najczęściej występują to jednak świerki, przypominające o północnym charakterze lasu.